اینترنت صنعتی، به عنوان یک مدل کسب و کار در حال ظهور و الگوی کاربردی که از ادغام عمیق-فناوری اطلاعات نسل بعدی با اقتصاد صنعتی شکل گرفته است، به عنوان پایه و اساس حیاتی برای شرکت های صنعتی برای دستیابی به تحول دیجیتال عمل می کند. در سالهای اخیر، راهحلهای یکپارچه متعددی از طریق نوآوری متناسب با ویژگیهای تولید و نقاط دردسر صنایع کلیدی پدیدار شدهاند. به عنوان مثال می توان به همکاری زنجیره تامین در تولید{3} تجهیزات پیشرفته، بهره برداری از راه دور و نگهداری تجهیزات اصلی، حفظ انرژی و کاهش انتشار در صنعت فولاد و نظارت بر ایمنی تولید در بخش پتروشیمی اشاره کرد. این راهحلها بهطور کامل از اثرات تجمیع و تقویت اینترنت صنعتی استفاده میکنند، و تحول دیجیتالی تولید را به پیش میبرند و ارزش اصلی را در ارتقای کیفیت، کاهش هزینه و افزایش بهرهوری به ارمغان میآورند.
پلتفرمهای اینترنتی صنعتی قابلیتهایی را برای جمعآوری، یکپارچهسازی، ذخیرهسازی، پردازش، محاسبه و تجزیه و تحلیل دادههای صنعتی عظیم فراهم میکنند و شرکتها را قادر میسازد تا پلتفرمهای دادههای کنترل عملیاتی یکپارچه و کامل-چرخه حیات بسازند. بسیاری از فناوریهای مرتبط{2}}پلتفرم در حال تکرار و پیشرفت مداوم هستند (به عنوان مثال، اجزای میکروسرویس، کانتینرها، پردازش دادههای دستهای، پردازش جریانی). این فناوریها به تدریج ما را قادر میسازند که-تحلیل عمیق دادههای صنعتی ناهمگن و عظیم را انجام دهیم و در عین حال انباشت دانش صنعتی، جداسازی سختافزار و نرمافزار، و استقرار سریع برنامههای کاربردی نوآورانه را تسریع میبخشیم. با این حال، ما تشخیص میدهیم که این-فناوریهای پیشرفته و منبع باز اساساً ابزارهایی هستند برای کمک به شرکتها برای دستیابی به تولید هوشمند-نه خود هدف نهایی. با استفاده از چنین پلتفرمهایی، شرکتهای بزرگ میتوانند تولید را در کل حوزه تولید بهینه کنند، زنجیره ارزش کامل داراییها و عملیات را افزایش دهند، و در نهایت به بهینهسازی ارزش{11}گسترده در چرخه عمر دست یابند. به عنوان مثال، گروه شرکت ملی نفت ابوظبی (ADNOC) از مرکز فرماندهی دیجیتال پانورامیک خود برای نظارت و بهینه سازی مرکزی دارایی ها و عملکرد عملیاتی 14 شرکت عامل از دفتر مرکزی خود استفاده می کند. از طریق راهحلهایی مانند نگهداری پیشبینیکننده و بهینهسازی زنجیره ارزش، فرصتهای بهینهسازی ارزش بالقوه به ارزش 60 تا 100 میلیون دلار را برای گروه شناسایی کرده است (ارائه راهحلهای بهینهسازی زنجیره ارزش نفت و گاز، ادغام زنجیرههای ارزش دارایی و عملیاتی، و به حداکثر رساندن بازده تولید و عملیاتی).
اینترنت صنعتی راه حل های متعددی را در سناریوهایی مانند گسترش خدمات، همکاری شبکه ای و سفارشی سازی شخصی با اتصال شرکت ها، کاربران و محصولات ارائه می دهد. با این حال، در مرحله اکتشافی برای سناریوهای تولید هوشمند باقی مانده است و شرکت ها هنوز با چالش های قابل توجهی در عملیات تولید روبرو هستند.
چالشهای پیش روی شرکتهای تولیدی امروز
چالشهای بازار: عدم قطعیتهای اقتصادی و بازار جهانی، تولیدکنندگان را وادار میکند تا بهسرعت استراتژیها را برای انطباق با تقاضاهای مکرر و سریعتر{0}در بازار تنظیم کنند، در حالی که نوسانات در هزینههای مواد خام و انرژی را دنبال میکنند. این روند شرکت ها را وادار می کند تا در رویکردهای عملیاتی خود تجدید نظر کنند: آنها باید به طور مداوم محصولات جدید را عرضه کنند و در عین حال چرخه های تهیه تجهیزات، جدول زمانی توسعه محصول جدید و زمان{2}}- بازاریابی را کوتاه کنند. آنها باید مدلهای کسبوکار بهینهسازی هماهنگشده-بر اساس تقاضا، زنجیره تأمین-و سیستمهای تولید انعطافپذیر مانند-مقیاس مختلط{8}}خط تولید-بهویژه برای بخش تولید گسسته حیاتی را ایجاد کنند.
چالشهای منابع انسانی و حفظ دانش: با بازنشستگی نسلهای قدیمیتر کارگران، تخصص آنها در سیستمهای کنترل، عملیات و نگهداری خطرات از بین رفتن را دارد. شرکتهای صنعتی با چالشهای مهمی از انتقال نیروی کار مواجه هستند. نسل جدید بومیهای دیجیتال انتظار دارند دانش اتوماسیون صنعتی در سیستمهایی که استفاده میکنند تعبیه شود، در حالی که استعدادهای سنتی OT به طور فزایندهای کمیاب میشوند.
چالشها در هزینه کل و انطباق: نحوه بهینهسازی و کاهش هزینهها برای پروژههای ساختمانی جدید و هزینههای عملیاتی در حالی که با رعایت قوانین و مقررات ملی حفاظت از محیطزیست بهطور فزایندهای برای ایجاد توسعه پایدار مطابقت دارد.
مدیران صنعتی امیدوارند که Industry 4.0 و فناوری های اینترنت صنعتی به آنها کمک کند تا این چالش های جدید را برطرف کنند. تحلیلگران صنعت تخمین میزنند که فنآوریهای تولید{2}}نسل بعدی انعطافپذیرتر میتواند بهرهوری تولید را تا 30% افزایش دهد. با این حال، تحقیقات همچنین نشان می دهد که 60٪ از شرکت ها در پیشبرد پروژه های خود فراتر از مرحله آزمایشی شکست می خورند. این نتیجه از عوامل مختلف مربوط به پرسنل، فرآیندها و فناوری ناشی می شود. در جبهه فناوری، اکثر تولیدکنندگان برای دستیابی به بازده بالاتر از این نوآوری ها تلاش می کنند، در درجه اول به این دلیل که سیستم های کارخانه عملیاتی آنها بسته و تنظیمات اختصاصی باقی می ماند. از دهه 1970، زمانی که سیستمهای DCS و PLC وارد اتوماسیون صنعتی شدند، سیستمهای اختصاصی تکامل یافتند. تا به امروز، بازار بر روی مدلهای بستهبندی سختافزاری{11}}توسعه یافته است و هر فروشنده سیستمهای اتوماسیون و اطلاعات، اکوسیستم نرمافزاری خود را ایجاد میکند. این امر کاربران را مجبور می کند چندین سیستم OT و IT را حفظ کنند و وابستگی بالایی به فروشندگان سیستم ایجاد کند.
تنگناهای فعلی در لبه اینترنت صنعتی
-معماری دیجیتالی غیر{1}}بیشتر سیستمهای اتوماسیون مدرن برای کنترل{2} زمان واقعی بسیار بهینهسازی شدهاند، اما نمیتوانند از فناوریهای به سرعت در حال پیشرفت که از حوزه فناوری اطلاعات در حال پیشرفت هستند استفاده کنند. این فناوریهای دیجیتال پیشرفته-شامل تجزیه و تحلیل، هوش مصنوعی/یادگیری ماشینی، رویکردهای شیءگرا-و معماریهای سرویسگرا-برای دستیابی به تولید هوشمند ضروری هستند.
سختافزار-مدلهای کسبوکار مرکزی{1}}در حالی که پیشرفتهای سختافزاری میتوانند محیطهای کنترلی موجود را بهینه کنند، اما حیاتیترین جنبه تحول دیجیتال نیستند. کلید واقعی در نوآوری مبتنی بر نرم افزار نهفته است که به طور هوشمندانه به چالش های فناوری عملیاتی می پردازد. در نتیجه، ارزش کسب و کار به طور پیوسته از مدلهای مبتنی بر سختافزار-به مدلهای مبتنی بر نرمافزار-در حال تغییر است.
محدودیتهای سیستمهای اختصاصی-در حال حاضر، برنامههای اتوماسیون توسعهیافته برای یک سیستم نمیتوانند روی سیستم دیگر اجرا شوند. با این حال، طی دهههای گذشته در فناوری اطلاعات، سیستمعاملهای باز مانند لینوکس توسعه برنامههای کاربردی شخص ثالث را تقویت کردهاند و امکان گسترش سریع اکوسیستم و ایجاد مجموعههای نرمافزاری غنی را فراهم کردهاند که نیازهای کسبوکار را در صنایع مختلف و بخشهای بازار برآورده میکند. متأسفانه، سیستمهای انحصاری در بخش صنعتی موانعی را برای نوآوری ایجاد میکنند: کاربران نمیتوانند هزینه معقولی{4}}بهطور مؤثر سیستمهای تولید را ارتقا دهند یا بهترین محصولات را-در-از تامینکنندگان مختلف ادغام و مطابقت دهند. سرعت نوآوری آنها به دلیل اتکای آنها به فروشندگان سیستم اختصاصی محدود شده است. این موانع در نهایت هزینه های کل شرکت را افزایش می دهد.
برای سازندگان تجهیزات اصلی (OEM)، چالش در ایجاد تعادل بین دو اولویت نهفته است: استفاده از قابلیتهای اشکال زدایی مجازی در طول طراحی مدولار برای ایجاد پل بین دنیای مجازی و فیزیکی{0}}در نتیجه کاهش هزینهها، کاهش خطرات، و تسریع زمان-برای-بازاریابی{4}در حالی که خدمات{4}بهطور همزمان افزایش مییابد. بازارها و محرک رشد کسب و کار.
یکپارچهکنندههای سیستم (SIs) با یک شکاف مهم روبرو هستند: سیستمهای اتوماسیون فاقد ابزارهایی هستند که دامنههای IT و OT را به هم متصل میکنند. در نهایت، آنها خود را مجبور به سرمایه گذاری منابع انسانی قابل توجه در توسعه راه حل های سفارشی بسیار پیچیده می یابند. مهمتر از همه، تکرار چنین خدمات سفارشی به طور گسترده در بازار دشوار است. آنها به دنبال بلوکهای کاربردی نرمافزاری هستند که از دانش صنعتی و راهحلهای صنعتی{3}}شان محافظت میکند و در نتیجه تلاشهای مهندسی کم- را کاهش میدهد (با استفاده مجدد از اشیا و الگوریتمهای فرآیند در چندین پروژه). این به کارشناسان فنی آنها اجازه می دهد تا با جدیت بیشتری بر روی حل نقاط درد و چالش ها در فرآیندهای تولید، عملیات و نگهداری (MOM) تمرکز کنند و در نهایت ارزش بیشتری ایجاد کنند.
در سمت-کاربر نهایی (EU)، رسیدگی به این چالشها نیاز فوری به مدیریت جامع سیستم برای به حداقل رساندن خرابیهای برنامهریزی نشده، تضمین تحویل محصول در فصول اوج مصرف و کاهش اتکا به پشتیبانی فنی خارجی دارد. تمایل به سیستمها/خطوط تولید انعطافپذیر برای اطمینان از چابکی تولید، امکان انعطافپذیری بیشتر تولید در هنگام تغییر تقاضا یا برنامههای تعمیر و نگهداری وجود دارد.
حل مؤثر این مشکلات و ایجاد یک اکوسیستم صنعتی دیجیتالی «نرم افزاری{0}}تعریف شده صنعتی» مستلزم پرداختن به سیستم های بسته، استانداردها و چالش های اکوسیستم در منبع آنها است. این مستلزم اتخاذ سیستمها و استانداردهای اتوماسیون باز و در عین حال ادغام قابلیتهای فنی اضافی برای تسریع همگرایی IT{2}}OT است.
آینده سیستم های اتوماسیون باز
معماری سیستم های اتوماسیون آینده به ناچار به سمت باز بودن، استقرار توزیع شده و امنیت ذاتی تکامل خواهند یافت. فناوری اتوماسیون صنعتی و محاسبات لبه شالوده این سیستم های باز را تشکیل می دهند. در مقایسه با سیستمهای اختصاصی سنتی، معماریهای اتوماسیون باز تغییرات زیر را نشان میدهند:
واضح است که معماریهای اتوماسیون باز توسعه مهندسی را تسریع میکنند، چابکی سیستم، انعطافپذیری تولید و کارایی کلی را افزایش میدهند. این تغییر بیانگر چیزی بیش از یک ارتقاء فنی است-این تغییر اساساً نحوه طراحی فرآیندها و ماشین آلات را بازتعریف می کند. برنامهنویسی بلندمدت و کم ارزش-برای کنترلکنندههای اختصاصی به سیستمهای اتوماسیون وصل میشود. این سیستمها از بلوکهای عملکرد نرمافزاری گسترده و کاملاً تأیید شده که توسط یک اکوسیستم وسیع توسعه یافته است، استفاده میکنند. آنها در سخت افزارهای متنوعی از چندین فروشنده-که شامل سیستم های کنترل جاسازی شده تا دستگاه های هوشمند لبه قدرتمند هستند اجرا می شوند.
استانداردهای باز برای ساخت سیستم های اتوماسیون باز ضروری هستند و IEC 61499 استاندارد کلیدی برای باز کردن این مرز جدید است. با تعریف قوانین مدلسازی شی گرا، مدلهای کنترل و الگوریتمهای اشیاء کنترلشده را در «جعبههای سیاه» (بلوکهای تابع نرمافزار) کپسوله میکند. این بلوک های تابع تایید شده را می توان در سناریوهای مختلف مورد استفاده مجدد قرار داد و تلاش های تکراری برنامه نویسی را به طور قابل توجهی کاهش داد. برای کاربران، درک عملکرد ارائه شده بدون نیاز به دانستن جزئیات پیاده سازی کافی است و در نتیجه از مالکیت معنوی توسعه دهندگان محافظت می شود. برخلاف بلوکهای تابع سنتی، بلوکهایی که توسط این استاندارد تعریف شدهاند، بر اساس راهاندازی رویداد به جای اسکن چرخهای عمل میکنند. این با مفاهیم شی گرا و رویکردهای برنامه نویسی در حوزه فناوری اطلاعات مطابقت دارد و آن را به یک فناوری همگرایی طبیعی IT/OT تبدیل می کند. این کارایی بهبود یافته CPU کنترلر و متعادل کردن بار را تسهیل می کند، به ویژه برای سیستم های توزیع شده مناسب است و امکان ادغام یکپارچه فناوری های پیشرفته فناوری اطلاعات در سیستم های اتوماسیون را فراهم می کند. استاندارد بیشتر قوانینی را برای مدل های برنامه، مدل های سیستم و مدل های دستگاه/منبع تعریف می کند. ادغام آنها کاربران را قادر می سازد تا برنامه های کاربردی را مستقل از سخت افزار اتوماسیون اساسی طراحی کنند. این رویکرد انتزاع سخت افزاری، زمان بندی پروژه را کوتاه می کند و وابستگی به سازندگان تجهیزات را کاهش می دهد. همراه با توسعه شی گرا بلوک های عملکردی، به طور قابل توجهی تنظیمات آنلاین خطوط تولید و تجهیزات را ساده می کند. به طور طبیعی، این استاندارد همچنین روشهایی را برای ترکیب بلوکهای تابع اصلی در بلوکهای ترکیبی و برای اتصال سریع بلوکهای عملکردی مختلف (از طریق کشیدن{15}}و-ساده) ارائه میدهد، که به طور قابل توجهی حجم کار اشکالزدایی برنامهنویسی نرمافزار و نرخ خطای برنامه را کاهش میدهد. به طور خلاصه، دستیابی به قابلیت همکاری دستگاه، پیکربندی مجدد سیستم و قابلیت حمل نرم افزار اهداف اصلی آن هستند. سازمانهایی مانند انجمن اتوماسیون فرآیند باز (OPAF) و انجمن بینالمللی کاربران اتوماسیون صنعت فرآیند (NAMUR)، که در حال حاضر با مشارکت کاربر نهایی هدایت میشوند، از تغییر چارچوبهای سیستم اتوماسیون اختصاصی موجود بر اساس این استاندارد دفاع میکنند.
در سال های اخیر، فناوری محاسبات لبه نیز توسعه سریعی را تجربه کرده است. فناوری کانتینر روشهای مؤثری را برای بهروزرسانی/بهروزرسانی دستهای برنامهها برای کنترل لبه و اطمینان از انتقال و پردازش به موقع دادهها ارائه میکند. فناوریهای کانتینر، در درجه اول Docker، و ابزارهای ارکستراسیون کانتینری مانند Kubernetes اکنون در حال رشد هستند. معماری میکروسرویس ها به طور مداوم کارایی استفاده از منابع را در لبه افزایش می دهد، جداسازی عملکردی و استفاده مجدد را ترویج می کند، توسعه برنامه را تسریع می بخشد، و به یک روند کلیدی در فناوری محاسبات لبه تبدیل شده است. استانداردهایی مانند OPC UA و زمان{4}}شبکه حساس (TSN) چارچوبهای بینالمللی و شبکههای قطعی را برای اتصال بین دستگاههای میدانی، برآورده کردن نیازهای مختلف انتقال و تبادل داده در برنامههای صنعتی فراهم میکنند. ادغام این فناوریهای اطلاعات و ارتباطات نسل بعدی با فناوریهای استاندارد IEC 61499، پیشرفت اتوماسیون باز را تسریع میکند. این گشودگی نه تنها به استانداردها، بلکه به شبکهها، سختافزار، نرمافزار و معماری سیستم نیز تعمیم مییابد و پایه محکمی برای دستیابی به دیجیتالیسازی، شبکهسازی و هوشمندسازی در کارخانهها و کارگاهها ایجاد میکند.
اتوماسیون باز باعث توسعه سریع اینترنت صنعتی می شود و در نهایت به نقاط دردناک کاربران نهایی، یکپارچه سازان سیستم و OEM ها می پردازد. این رویکرد به تولید انعطافپذیر دست مییابد، زمان-بازار- را کوتاه میکند، زمان و هزینههای مهندسی را کاهش میدهد، کارایی عملیاتی و تولید را افزایش میدهد و از مالکیت معنوی محافظت میکند. در واقع، یک مطالعه تطبیقی اخیر توسط یک شرکت شخص ثالث بینالمللی به طور موثر این موضوع را برجسته میکند: برای تکمیل یک پروژه اتوماسیون در مقیاس کوچک معمولی (کارهایی از جمله ایجاد برنامههای کاربردی، وارد کردن پایگاههای داده مربوطه، ایجاد منطق، پیکربندی دستگاهها، توسعه HMI، و استقرار پروژه)، ابزارهای نرمافزار اتوماسیون سنتی به 40 ساعت زمان نیاز دارند. در مقابل، استفاده از سیستم اتوماسیون باز این زمان را 68 درصد کاهش داد. برای آزمایش چابکی سیستم، کنترلکنندهها بهصورت دستی بین دستگاهها و کنترلکنندههای جدیدی که برای دستگاههای اصلی پیکربندی شده بودند، تعویض شدند. این عملیات با سیستم های اختصاصی سنتی دست و پا گیر بود، در حالی که سیستم های اتوماسیون باز آنها را 70 تا 80 درصد سریعتر اجرا می کردند.
به طور خلاصه، اینکه آیا اینترنت صنعتی آینده می تواند بر تنگناهای فعلی غلبه کند و تحول دیجیتالی شرکت های صنعتی را در عمق و وسعت بیشتر پیش ببرد، بستگی به ایجاد یک سیستم اتوماسیون باز مبتنی بر مفاهیم، معماری ها و استانداردهای جدید دارد. سختافزار سنتی{1}}سیستمهای اختصاصی متمرکز با سیستمهای باز نرمافزاری- جایگزین خواهند شد. فنآوریهای ابری بیشتری برای محاسبات لبه به کار میروند، و این امکان را فراهم میآورد که مجموعه بزرگی از استعدادهای فناوری اطلاعات با دانش کاربردی صنعتی در این چارچوب باز ادغام شوند. ما میتوانیم پیشبینی کنیم که اینترنت صنعتی با استفاده از این اکوسیستم باز، مسیری سالم و پایدار را به پیش خواهد برد.




