اسکن اثر انگشت اغلب در توسعه الکترونیک استفاده می شود و بسیاری از برنامه های مدرن IoT برای بهبود امنیت و شناسایی کاربران به سنسورهای اثر انگشت متکی هستند. سنسورهای اثر انگشت به طور گسترده در تلفن های هوشمند و سایر دستگاه های پوشیدنی و همچنین در صنعت هوشمند و برنامه های خانه هوشمند برای شناسایی و امنیت داده ها استفاده می شوند.
دو سنسور اثر انگشت متداول امروزه سنسورهای نوری و خازنی هستند. در این مقاله ،میکرو را فعال کنیدبرای توضیح نحوه کار آنها.
I. سنسور اثر انگشت نوری
از سنسورهای اثر انگشت نوری برای مدت طولانی استفاده شده است. اصل کار سنسورهای اثر انگشت نوری این است که یک چراغ روشن بر اثر انگشت درخشش و گرفتن یک عکس دیجیتالی باشد. Microchip Phosicensitive با نگاه کردن به قله ها و دره های اثر انگشت و تغییر آنها به 1 و 1 {1} برای ایجاد کد شخصی شخصی خود ، یک تصویر دیجیتالی ایجاد می کند. شکل 1 نشان می دهد که چگونه منبع نور اثر انگشت را می خواند و این اطلاعات به کجا می رسد. اگرچه بعید به نظر می رسد ، نکته منفی این است که می توان عکس های دیجیتالی را کپی کرد.
ii. سنسور اثر انگشت خازنی
سنسورهای اثر انگشت خازنی در بازار شایع تر هستند و می توان در تلفن های همراه یافت. مشابه صفحه لمسی خازنی ، انگشت را با استفاده از هدایت الکتریکی فرد ، ایجاد یک میدان الکترواستاتیک و ایجاد یک تصویر دیجیتالی بر اساس آن زمینه اندازه گیری می کند.
اصل سنسور اثر انگشت خازنی
برای دقت بیشتر ، یک اسکنر اثر انگشت خازنی از یک مدار آرایه خازن مینیاتوری برای ردیابی جزئیات اثر انگشت استفاده می کند. از چاپ های اثر انگشت قرار داده شده در صفحه رسانا برای تغییر بار ذخیره شده در خازن ، در حالی که قله ها و دره ها (شکاف هوا) بار را روی خازن ثابت نگه می دارند. یک مدار یکپارچه ساز تقویت کننده عملیاتی این تغییرات را ردیابی می کند ، که می تواند توسط یک مبدل آنالوگ به دیجیتال ثبت شود که در آن می توان این داده های دیجیتالی را مورد تجزیه و تحلیل قرار داد. شکل 2 فیزیک پشت این را نشان می دهد.
دستیابی به این فناوری دشوار است زیرا تصویر نمی تواند از یک سنسور اثر انگشت خازنی عبور کند و به مواد دیگری نیاز دارد که تغییرات مختلفی را در شارژ در خازن ثبت کند. گرانتر است ، اما همچنین پیشرفته تر و امن تر است.