کنترل برد و کنترل PLC (کنترل کننده منطق قابل برنامه ریزی) دو نوع رایج کنترل اتوماسیون صنعتی هستند. در حالی که برخی از شباهت ها در زمینه های خاص وجود دارد، آنها از بسیاری جهات به طور قابل توجهی متفاوت هستند. تفاوت بین کنترل برد و کنترل PLC در زیر به تفصیل بررسی خواهد شد.
1. تعریف و کاربرد:
کنترل برد معمولاً به استفاده از بردهای مدار یا دستگاه های سخت افزاری برای کنترل و نظارت بر تجهیزات یا سیستم ها از طریق دریافت سیگنال و کنترل خروجی اشاره دارد. کنترل برد معمولاً در برنامههایی استفاده میشود که به کنترل{{1} دقت و زمان واقعی- نیاز دارند، مانند روباتهای صنعتی، تجهیزات پزشکی و تجهیزات ارتباطی.
کنترل PLC به استفاده از کنترل کننده های منطقی قابل برنامه ریزی (PLC) برای انجام وظایف کنترل و نظارت اشاره دارد. PLC ها کامپیوترهای دیجیتال تخصصی با قدرت پردازش و قابلیت برنامه ریزی قوی هستند. PLC ها به طور گسترده در زمینه های کنترل اتوماسیون، مانند اتوماسیون کارخانه، کنترل ماشین آلات و کنترل سیستم قدرت استفاده می شوند.
2. روش برنامه نویسی:
کنترل برد معمولاً با استفاده از برنامه نویسی سیستم جاسازی شده یا زبان توصیف سخت افزار (HDL) برنامه ریزی می شود. برنامه نویسی سیستم جاسازی شده عمدتاً برای تحقق منطق کنترل با نوشتن درایورهای اساسی و الگوریتم های کنترل استفاده می شود. زبان های توصیف سخت افزار معمولاً برای طراحی و تأیید مدارهای سخت افزاری استفاده می شوند.
کنترل های PLC با استفاده از زبان های برنامه نویسی خاص (مانند LD، FBD، LAD، SFC، و غیره) برنامه ریزی می شوند. این زبانهای برنامهنویسی برای ویژگیهای منطق کنترل PLC طراحی و بهینهسازی شدهاند و برنامهنویسی PLC را بصریتر و درک آسانتر میکنند.
3. عملکرد واقعی-:
کنترلهای برد معمولاً{0}}در زمان واقعی عملکرد بالایی دارند و میتوانند با زمانهای پاسخ بسیار کوتاه کنترل و نظارت شوند. این به این دلیل است که کنترل برد مستقیماً به دستگاه سخت افزاری متصل می شود و جمع آوری داده ها و کنترل خروجی را از طریق رابط سخت افزاری انجام می دهد. به ارتباطات خارجی و فرآیندهای انتقال وابسته نیست و بنابراین می تواند کنترل و بازخورد دستگاه را در زمان واقعی ارائه دهد.
عملکرد واقعی-کنترل PLC نسبتاً پایین است. سیستمهای PLC معمولاً به دستگاههای خارجی متصل هستند و به جمعآوری و انتقال داده از طریق رابطهای ارتباطی نیاز دارند. این باعث میشود که عملکرد زمانی واقعی کنترل PLC تحت تأثیر تأخیرهای ارتباطی و سرعتهای محاسباتی با زمانهای پاسخ نسبتاً طولانی باشد.
4. انعطاف پذیری و مقیاس پذیری:
کنترل برد کمتر انعطاف پذیر و مقیاس پذیر است. هنگامی که دستگاههای سختافزاری نهایی شدند، تغییر یا ارتقاء کنترلهای برد اغلب دشوار است. در صورت نیاز به اصلاح الگوریتم کنترل یا افزودن توابع جدید، معمولاً نیاز به طراحی مجدد مدار سخت افزاری یا تعویض دستگاه کنترل است.
کنترل PLC انعطاف پذیری و مقیاس پذیری بهتری دارد. سیستم PLC معمولاً از یک مین فریم و ماژول های مختلف تشکیل شده است که می توان آن ها را با توجه به نیاز ماژول های مختلف انتخاب و ترکیب کرد. با برنامه ریزی مجدد منطق کنترل، اصلاح استراتژی کنترل و گسترش توابع به راحتی قابل تحقق است.
5. عیب یابی و تعمیر و نگهداری:
کنترلهای برد معمولاً برای عیبیابی و نگهداری به تکنسینهای متخصص متکی هستند. با توجه به پیچیدگی مدارهای سخت افزاری، به محض اینکه خرابی رخ دهد،-تحلیل عمیق و تعمیرات اساسی مدارهای سخت افزاری مورد نیاز است.
کنترل PLC عملکرد بهتری در عیب یابی و تعمیر و نگهداری دارد. سیستم های PLC معمولاً دارای عملکردهای تشخیص خودکار هستند که می توانند به سرعت عیب ها را شناسایی و مکان یابی کنند. علاوه بر این، استفاده از PLC ها نیز آسان است و به پرسنل تعمیر و نگهداری اجازه می دهد تا به سرعت منطق کنترل عیب یابی و نگهداری را درک کرده و با آن آشنا شوند.
به طور خلاصه، تفاوت های قابل توجهی بین کنترل برد و کنترل PLC از نظر تعریف و هدف، روش های برنامه نویسی، عملکرد{0}زمان واقعی، انعطاف پذیری و مقیاس پذیری، عیب یابی و نگهداری وجود دارد.




